در پیوند به هشتم مارچ روز جهانی زنای زن، حقات به مثل حق ما مسَلّم است!هر چه، که حق ماست، به تو هم فراهم استکی گفته زن به نسبت مردان حقیر، یامشتی جهول و ملعبهی دستِ آدم است؟با کی بُوَد صلاحیت داوری ک

لشکر سوگ و سیاهی و سرابلشکر بیروشنی، بیآفتابکفر، در الفاظ قرآن و حدیثدر کنار کعبه از شام و شرابلشکر خوف و خشونت، خستهگیحاملان بغض و وحشت، اضطراببا لباس دین، علمدارِ یزیددر مصاف حق به جنگ بوترا

یک چند پیِ قرار، در خانه بماناز وحشت این دمار، در خانه بمانساری نشود تا به تو و فرزندتبا تلخی انتظار، در خانه بمانراهی دگری نیست، رهایت نکندتا فرصت اختیار، در خانه بمانگر شهر رَوی ماسک بزن، دست بپوش

(نیمنگاهی به شعر رامین مظهر)او شعر زمان خود را میسراید و زبان زمان خود را خوب فهمیده است. شعر او شعر عمیق نیست، شعر دقیق است. او در پدیدههای اطرافش و با واژهها و عناصری، که زندهگی میکند و در حو

باز آ که دلم هوای یاری کردهیاد تو و الطاف بهاری کردهبازا که نبودت به کویر دل منسیلابِ تبِ یاد تو جاری کردهدیوانه شدم، هوای یاری دارمیک دل به مثال انتحاری دارمدر ظاهر آراستهٔ من مفریبدر سینه هزار زخم کاری دارمتردید نکن سخن به هنجار بزنبا زلف ترت به شانهام بار بزندر من اگر از عشق ندیدی اثریدر حلق من آ...

کاربرد #جمعالجمع در زبان پارسی نادرست و خلاف قاعدههای دستوریست؛ اما برخیها هر روز در جریان گپزدن، نوشتن و سخنرانیهای شان چنین اشتباهی میکنند. یکی از این جمعالجمعها، که زیاد مورد استفاده

بمان به خانه که هنگامهی دلآزاریستمرو به شهر که آنجا بهارِ بیماریستسفیر عشق سفر کرده از سفینهی ماسفیر مرگ، دمان است و هرکجا ساریستاگرچه فصل بهار است و شوروشوق هنوزاگر چه دشت پراز عصمت و هواداری

فرشتهٔ فرخندهزاداین جاده دستهای پُر از شر کشیده استپاهای خر به برههٔ آخَر کشیده استاین جاده سنگهای ستم میکند رهابر قامتی که نازشده، سر کشیده استاین جاده گور وحشت گمنام آرزوستاین جاده در

امروز، بامداد در مسجدی برای فاتحهخوانی رفتم. چون نشانیاش دقیق و روشن نبود، پس از سرگردانی زیاد نزدیکیهای فرجام مجلس ترحیم به آنجا رسیدم. داخل نمازخانه شدم و پس از شنیدن دو، سه تلاوت و دعای نوبتی

ناله کردم، نامدی بار دِگرخلوتم را تو نکردی پرشکرنالهام پیچید در قاموسهادر ترنم، در دل کوهوکمرسال، بگذشت و هوایت بود و منجز هوای تو کجا کردم سفر؟بعدِ یک سالِ فراق و سوزهابعدِ عمری که شکستم ا

همنشینی به از کتاب مخواهکه مصاحب بود گه و بیگاهاینجا کتابخوانی برای خودآگاهی، تحول درونی و حل مسأله نیست. نخست این که در کشور ما، کتاب یا نمیخوانند یا کمتر میخوانند و شمار اندکی، که بیشتر ک

فصل فراقبانو چقدر سنگ شدی، بیتفاوتیبا صلح من به جنگ شدی، بیتفاوتیمن دست مهر سوی تو کردم دراز و توانگشت در تفنگ شدی، بیتفاوتیدر مزرع گمان من و در دلم هنوز هستی و بیدرنگ شدی، بیتفاوت

من غزل دارم...من غزل دارم، غزلهایم دل استشعر من برخاسته از مشکل استمشکلات اجتماعی، عاطفیمشکلاتی که فراتر از گِل استشاعر شعر من است آشفتهحالشعر من تبدار و شاعر بسمل استاعتیاد عشق دارم در و

قهرمانان قهرمانان دلیر هموطن!ای دلیران جسور و تهمتن!پاسداران فدایی وطن!جنگجویان رهایی وطن!دشمن ناپاک را شبخون زنیداز حریم پاکِ خود بیرون زنیدنیست اینجا، جای ظلمتپیشهگانجای مزدوران وحش

من هر روز میمیرم و کشته میشوم؛ در سنگر دفاع از این سرزمین، در انتحاری، در زایمان، در خشونتهای عنعنوی و خانوادگی؛ از فقر اقتصادی، از عوامل طبعیی چون سرما و گرما و سیلاب و از اثر بیماریهای عادی تا

برگزاری روز #عاشقان یا #ولنتاین یک رسم پسندیده و نکوست یا زشت و بدعت؟آیا تمام احادیث جنبهی حکمی دارند یا برخی از آنها موضعی بوده اند و بنابر نیازمندی زمانی، سیاسی، جغرافیایی، اجتماعی و روانی طرح ش

دُرِ لفظِ دری را دوست دارم«زبان مادری» را دوست دارمزبان دَرّه و دربار و کبکِخرامانِ زری را دوست دارمزبان پارسی مهربان رازبان بلخ و بخدی و کیان رازبان موبدانِ زردهشتیسرود نوبهاریِ مُغان رازبان پارسیِ شَکّرین راعسلگونه زبان بهترین رازبان خامهی خورشیدیانِتمام بسترِ خاورزمین را

از ما بهترانی، که چانتههای پرتر از ما دارند، اما نمیگویند و نمینویسند، چه به درد جامعه و مردم نیازمند و تشنهی خود میخورند. کتابداران و کتابخوانان عقیم و روشنفکران خموش، که به گفتهی سعدی خود ر

دو تکبر و متکبر در برابر هم قرار گرفته اند؛ دیده شود که سرنوشت گفتگوی میانمیهنی چه خواهد شد. در آن سو ملاهیبتالله و در این سو اشرفغنی. ملاهیبتالله با مژدهی بخشایش همهگانی و اقتدارگرایی اعل

صلح با کی میکنی اشرفغنی؟صلح با عُمّالِ ضد روشنی؟یا که داری در سرت فکر دِگرچالبازی میکنی، مرد فنی!؟پول ملت را بگیری تا کنینان دشمنهای ما را روغنیصلح با تدبیر و نیرو ممکن استنی که گردی پیش دشمن م