در آستانهی سفر خورشید

ناله کردم، نامدی بار دِگر
خلوتم را تو نکردی پرشکر

نالهام پیچید در قاموسها
در ترنم، در دل کوهوکمر

سال، بگذشت و هوایت بود و من
جز هوای تو کجا کردم سفر؟

بعدِ یک سالِ فراق و سوزها
بعدِ عمری که شکستم اینقدر

میروی سوی جهان دیگری
ناگهانی میکنی از من سفر

مقصدم در تو نهایت میشود
ای که هستی مقصد بس معتبر!

با تو رفتم کوچه و پسکوچه را
با تو در بنبستها، کوی و گذر

بیتو معنایی ندارد آسمان
بیتو بیمفهوم شد شمس و قمر

یادهایت کی فراموشم شود
یادهایت کرده در جانم مقر

کی روی از دل اگرچه میروی
از دل جغرافیایم مختصر

هیچ میدانی چگونه گشته ام؟
هیچ داری اکنون از حالم خبر؟

۱۳۹۶/۱/۱۸