کربلای شوق

درگیر تو، هوایی تو میشوم همیش
بسیار مبتلایی تو میشوم همیش

در پیشگاه حُسن تو تعظیم میکنم
مبهوت دلربایی تو میشوم همیش

از من مپرس چون و چراییِ عشق من
دیوانهی چرایی تو میشوم همیش

ای کعبهی قداست و ای 1 شوق!
حاجی و کربلایی تو میشوم همیش

مردم خداپرست و مسلمان و مؤمن اند
من مؤمن خداییِ تو میشوم همیش

شیدای زُنگههای سدای تو گشته ام
بیمار این بلایی تو میشوم همیش

درمان من به دست تو تنها مقدر است
محتاج آن دوایی تو میشوم همیش

ای ناز، ای خرام، ایا کبر ناتمام!
قربان کبریایی تو میشوم همیش

لطفی اگر ندیده ام از تو گلایه نیست
محتاج ظلم غایی تو میشوم همیش

«بانو» قبول کن که به سودای توستم
غرق غزلسرایی تو میشوم همیش

«ب.ب» ۱۴۰۲/۴/۳۰

+ نوشته شده در سه شنبه سوم مرداد ۱۴۰۲ ساعت ۱۲:۵۳ ب.ظ توسط باوربامیک  |