سوگسرودهی حیدری وجودی

گنجینهی عرفان

«1 از خاک تا افلاک رفت

پاک آمد، پاک ماند و پاک رفت»

تا بنوشیم از خُم معنای او

باغ شد، انگور گشت و تاک رفت

رفت سوی آسمانها بیگمان

جان او، گرچه تناش در خاک رفت

از میان اینهمه آلودهگی

از میان کرگس و خاشاک رفت

هشت دهه عمر کرد و عاقبت

از دل نامحرمان چالاک رفت

حیدری آن روح پاک جاودان

باد شد، بیبهره و بیباک رفت

بود او گنجینهی عرفانِ ناب

سوی آن خنیاگر و خنیاک رفت

۱۳۹۹/۳/۲۲

نکته: از برکت روحانیت آن درویش بزرگ و بیتالغزل زیبا و الهامآور شهباز ایرج در مطلع این سروده، این چند بیت ناگهانی در آوان درگذشت ایشان سر شده بودند که لازم دیدم در پیوند به سومین سالیاد درگذشت آن ستارهی عارفان بازنشر کنم.

√ چ.ن

+ نوشته شده در یکشنبه چهارم تیر ۱۴۰۲ ساعت ۲:۴۸ ق.ظ توسط باوربامیک  |