غزلی بلند که روزگاران کرونایی جهان و کشور ما شکل گرفت.

یک چند پیِ قرار، در خانه بمان
از وحشت این دمار، در خانه بمان

ساری نشود تا به تو و فرزندت
با تلخی انتظار، در خانه بمان

راهی دگری نیست، رهایت نکند
تا فرصت اختیار، در خانه بمان

گر شهر رَوی ماسک بزن، دست بپوش
چیزی بخر و بیار، در خانه بمان

واگیر شود بله، کرونای بلا
تا که نشوی شکار، در خانه بمان

از خاطر خود اگر توجه نکنی
از خاطر دوستدار، در خانه بمان

مسؤولیت خویش بدان و مردم
مسؤولیت تبار...، در خانه بمان

از شهر که آمدی، به هردو دستت
آبی بزن و... بِخار، در خانه بمان

تکرار بشو دست به مایع، صابون
با آبکفِ گوار، در خانه بمان

بر توسن زندهگی اگر بار دِگر
خواهی که شوی سوار، در خانه بمان

در جمع مرو، به ازدحام و دعوت
در محفل و در قطار، در خانه بمان

از جلسه و از جمع و جماعت بگریز
از کوچه بکن فرار، در خانه بمان

یک بیت به این غزل بیفزا، شاعر!
با خامهی ابتکار، در خانه بمان

در یاد رفیق خود اگر افتادی
زنگی بزن و خمار، در خانه بمان

کمکم به حوالی کتاب و قصه
کمکم بشِنو نوار، در خانه بمان

یک چند به خلوتت برو، فارغ باش
از زحمتِ کاروبار، در خانه بمان

با اینهمه احتیاط و وسواس و دریغ
خود را به خدا سپار، در خانه بمان

باشد که شب سردِ من و تو گذرَد
باشد که شود بهار، در خانه بمان

۱۳۹۹/۱/۵