ضد طالح در لغت صالح بُوَدنیست صالح گر کسی، طالح بُوَددلقک ارگ است و تا بینی رسدتا دلِ آفاق خودبینی رسدخنده گر کردهست بر بینی تانخود بریده بینی خود جاودانفتنهانداز زمان است و شرورسخت باشد در توهم، در

چه میبینی به بینیِ هزارهبه سازوبرگِ چینیِ هزارهنگه کن در جهانبینی، نه بینیکه بِنْماید برینیِ هزارهنبین در ژست بینی هزارهببین در بازبینی هزارهتو تنها دیده ای بینی او راندیدی نازنینیِ هزارههزاره اهل بینش است و برهانهزاره کار و کوشش است و عرفانهزاره از تعصب گشته زخمیهزاره از جهالت دیده تاوان

جداکردن (تفکیک) خلاف قاعدهی دستور,ی زن و مرد در زبان پارسی؛این جداکردن یا فرق زن و مرد یا آقا و بانو در زبان امروز پارسی خیلی، خندهآور، زشت و طنزآلود است. شماری به ویژه خانوادهی معارف کشور گمان میک

روزه از وحشت بگیریم و خلافروزه از نادانی وُ از اختلافروزه باید داشت از ناراستیاز دروغ و گفتنِ لافوگزافروزه از تزویر و کُشتن بهتر استروزه از بشکستن آیینهصافکار باید کرد بهرِ خَلق و خودچیست سودِ رفت

اینچنین رفتن سزاوارت نبوداینچنین رفتن چرا نامهربان؟سخت کردی بودنم را بعد از اینسخت نامردانه رفتی از جهانبا که گویم غصههای کوهِ تو؟با که اندوهی که بودت در نهانسهم تو از زندهگی کاهی نبوددر تنور ناخوشیهای زمانسوختی و ساختی با رنجهازندهگی بر گردنت بار گران...سنگ گشتیم و به غفلت زیستیمبیخبر از اتفاق ناگه...

به تکرار میکشیدتابوت خود به دوش المبار میکشیدمردی که بود مُضطر و ناچار میکشیدبا کولهبار غصه و اندوه ناتمامبر دوش خسته دولت اِدبار میکشیددیدم، فقط مشاهدهکردم نخست و لیکدیدم، دقیق نعش مرا زار میکشیدآن مردک شکسته و غمبار و معترضتا بود بینهایت اَدوار میکشیدآن مردک شکسته و غمبار و معترضتا فقر بود در وسطِ...

دو شاعر، دو بزرگ از پهنه رفتنددو تا مردِ سترگ از پهنه رفتنددریغا مؤمن و بازارصابربه کامِ مرگِ گرگ از پهنه رفتند * * *دو مردِ ترزبان و آریانیدو خنیاگرتبار آرمانیدو مرد باشعور و شعرپردازکه میکردند کارٍ پرنیانیسرودند و پس آنگه هدیه کردندبه شعر پارسی فرِّ کیانیتمام کار شان رنگورمق بودتمام کار شان رنگینک...

اعجاز نگاهنمیبینم خدا رابه جز در چشمهای توخدا تکثیر گردیدهبه لبخندت،به اعجاز نگاه توخدا با من تکلم میکندگاهیکه صحبت میکنمبا توخدا در گوش جان من ترنم میکندوقتی بگویی:«دوستت دارم،مراقبباش محبوبم!»خدا در خوی و خلقت جاگرفتهخدا جاریست درتو،پاگرفتهخدا با حس تو در قلب من مأواگرفته ۱۳۹۶/۲/۲۵

خیام چه میگوید و ما چه برداشت میکنیم؟کاش به جای این همه خیامخوانی و بزرگپنداری، لحظهیی مانند او بیندیشیم و درنگی به اندیشهها و باورهایش کنیم و سر تعظیم به آستانهی اندیشهاش فرو بیاوریم! م

کلید حل معمای کشورم اینهاستبرابری و مدارا و فکر روشن ماستقوم پشتون باید به میزان اقوام دیگر این کشور (تاجیک، هزاره، اوزبیک و...) به آگاهی و مدنیت برسند و سیاسیان و رهبران سیاسی پشتون باید به روندها

ذکی(ذکیه)/ زکی(زکیه)/ ذکاوت/ زکاتذکی با نویسهی «ذ» صفت است و هوشمند و تیزهوش معنا میدهد اما زکی با نویسهی «ز» با آنکه صفت است، پاک (تطهیرشده) و پارسا معنا میدهد و مورد کاربردش نیز با ذکیِ با ذا

دو آبدهی فرهنگی_تاریخی در آستانهی فروریزی و نابودی کامل قرار دارد.به قول معروف بودا از شرم فروریخت و اکنون، که منار جام و خانهگاه پدر مولانا به تدریج در آستانهی فروریزی و نابودی قرار دارند، کیها

فراغتهای ماشینی و مجلل و فارغان معطلدر این روزها و پس از ختم سال تحصیلی ۱۳۹۶ و آزمون نهایی، بازار جشن فراغت در کاخهای مفشن عروسی گرم است. فراغتهایی که اکثر نان و نام دارند اما از نتیجه، مثمریت،

اگر این سخن واقعن از وزیر تحصیلات باشد، که گویا گفته باشد: «من یک محصل دانشگاه دولتی را با پنجاه محصل دانشگاه خصوصی برابر نمیکنم.»، از جایگاه اینکه وزیر تحصیلات است و این حرف را گفته موجه نیست ا

دلم برایت داغ داغ است معصومکِ نازنین، اما نمیتوانم آنگونه بخواهم کشتنِ آنانی که ترا کشتند.در کشور ما در تمام رویدادهای اجتماعی، اقتصادی و سیاسی همواره احساسات جای خردورزی را میگیرد. به گونهی نمو

ناشناس ناشناختههای ساخته را شناخت و جسورانه با اعترافات خود تابوشکنی کرد.اظهارات و اعتراف جسورانهی آوازخوان گرانمهر کشور ما، صادق فطرت ناشناس، در بارهی پتهخزانه، تاریخچهی زبان پشتو و شخصیتهای

روز پدر است و پدرِ من بهترین پدرِ جهان است.به همین پیوند دوبیتی زیر را، که بعدن غزل شد به پدرم و خودم، که پدر ۱۲ کلمهگویم، پیشکش میکنم.شرمندهام که هیچ برایت نکرده امیک ذره هم برات عنایت نکرده

امروز ۱۸ام فروردین ۱۳۹۸ در پیوند به چهارمین سال یادبود و جاودانهگی استاد محمد عمر فرزاد، آن عارف و مرشد وارسته و فرهنگی فرزانه محفلی در تالار بنگاه آمریکایی«لنکن» برگزار گردید.این هم سوگسرود اهدا

بنبست بنبست آمده و مرا یخ زده چرا؟ لبهای اعتراض مرا نخ زده چرا؟ خندیده تا به جُبن من انسان دردمند در غیرتم زده که به من پَخ زده چرا حالا که قحطسال صفیر محبت است در فکر من خیال دو تا مَخ زده چرا؟ مردی نمانده نیز به مردان روزگار در روز پَلّه هرکسی آوَخ زده چرا؟ سودی نداشت بعدِ خموشی و مصلحت آن دوست وق...

از عشق از جدایی پیهم دلم گرفت از سوز و سوگ و اینهمه ماتم دلم گرفت از رفتن عزیزترینها، رفیقها از کولهبار دردِ فراهم دلم گرفت از جنگ از تعصبِ بسیار و انتحار از کشتنِ دمادمِ آدم دلم گرفت داروی