در سوگ برادرم، ذکریا

اینچنین رفتن سزاوارت نبود
اینچنین رفتن چرا نامهربان؟

سخت کردی بودنم را بعد از این
سخت نامردانه رفتی از جهان

با که گویم غصههای کوهِ تو؟
با که اندوهی که بودت در نهان

سهم تو از زندهگی کاهی نبود
در تنور ناخوشیهای زمان

سوختی و ساختی با رنجها
زندهگی بر گردنت بار گران...

سنگ گشتیم و به غفلت زیستیم
بیخبر از اتفاق ناگهان

۱۳۹۸/۲/۹