در فلسفهی روزه و روزهداری

روزه از وحشت بگیریم و خلاف
روزه از نادانی وُ از اختلاف

روزه باید داشت از ناراستی
از دروغ و گفتنِ لافوگزاف

روزه از تزویر و کُشتن بهتر است
روزه از بشکستن آیینهصاف

کار باید کرد بهرِ خَلق و خود
چیست سودِ رفتنِ در اعتکاف

روزهٔ نانی و آبی ساده است
روزه میگیری بیا اندر مَصاف

روزه از نابخردی باید گرفت
روزه از دزدیدن مال ضِعاف

چند باید خورد مانند بهیم
چند باید رفت در زیر لحاف

روزه از رشوت بگیر و اختلاس
روزه از رفتن به سوی انحراف

روزه از تعطیل عقل و باورِ
کهنه و پندارِ موهوم و خُراف

بسته ای تنها دهانخویش را
میزنی هر چیز را در دور ناف

گاو را هم چون دهان بسته کنند
باز ماند حَیّوان از اِعتلاف

روزهٔ همبستهگی باید گرفت
روزهٔ بودن به «حَبل» ایتلاف

روزهٔ پرهیز از دشنام گیر
روزه از بدخُلقی و خشمِ مُضاف

روزه از بتهای قوم و مذهبات
روزه از تفریق و از درز و شکاف

روزه میباید گرفت از دشمنی
از منیت، از تعصب، از ضِیاف

باید از هر چه بدی پرهیز کرد
باید از خشم و خشونت، انصراف

روزه شد پالودن نفس و نیات
روزه شد آیینهگیِ دل، عَفاف

فقر اینجا میکند بیداد و لیک
تو کٌنی اِسراف در کار طواف

روزه گر داری ببخشای و ببخش
روزه گر داری گناهی کن مُعاف

نیست در کار خدا اکراه و جبر
با تو میگویم اَیا مُلّا شراف!

حق بگو مُهر از دهانت دور کن
تیغ الفاظت بِرون کن از غلاف

کی شود روزه به خوابِ روز و شب
بعد از آن بالا شوی، باشی کَلاف

روزه، پرهیز است و عشق کامل است
روزه دیواریست در راه خلاف

روزه را در رأفتِ دلها ببین
روزه را در مهربانی، انعطاف

روزه، جرأت در حقیقت گفتن است
روزه در تقصیر باشد اعتراف

۱۳۹۷/۲/۱۲