مانور سیاسی و منازعهی قدرت

دو تکبر و متکبر در برابر هم قرار گرفته اند؛ دیده شود که سرنوشت گفتگوی میانمیهنی چه خواهد شد.
در آن سو ملاهیبتالله و در این سو اشرفغنی. ملاهیبتالله با مژدهی بخشایش همهگانی و اقتدارگرایی اعلام موضع کرد و شرمآور اینکه سخنگویش اعلان کرد که جنگ در برابر نیروهای امنیتی کشور از سر آغاز شود. این فضیحتبارترین تصمیم و ننگ تاریخی طالبان است که به اشاره و دستور پاکستانیها با آمریکاییها آشتی میکنند و با نیروهای خودی اعلان جنگ. از همینجاست که ماهیت مزدوری و بیگانهمنشی طالبان روشن میشود.

در این سو نیز چشم مردم به سیاسیان درونحکومتی و بیرونحکومتی، نهادهای مدنی، رسانهیی، حقوق زنان، رهبران سازمانها، احزاب در صحنه و مجلس نمایندهگان برای تشکیل یک اجماع، ریختن طرح گفتوگو با طالبان و گزینش هیأت صاحبصلاحیت برای پیشبرد گفتوگو دوخته شده است. اما آقای غنی و معاون بادکردهاش، آقای صالح با چنان صلابت و هیبت و اکت اقتدارگرایانه در صحنه ظاهر میشوند که انگار دست کم رییسجمهور و معاون جمهوری اسلامی ایران، کوریای شمالی یا جمهوری چین باشند و با آرای چند ملیونی و مشروع به قدرت رسیده باشند.

روزهای کمی برای آغاز گفتوگوی میانمیهنی باقی مانده و آقای غنی دارد فرصتها را با این منمنیها و توهم کاذب اقتدارداشتن، از دست میدهد. طالبان در این گفتوگو با برنامه و منسجم اند و در یک خط و جبههی واحد و روشن خواستها و و شرط و شروط قرار دارند؛ اما در این جناح تا هنوز اجماع نظر و طرح جامعی، که ممثل ارادهی مردم و تضمینکنندهی ارزشهای پسین و نوین برای گفتوگو باشد، وجود ندارد و شکل نگرفته است.

حس قدرتخواهی غنی و صالح ما را به سوی بنبست میبرد. تمام طرفهای منازعهی قدرت در چنین وضعیتی باید اختلافات فکری، سلیقوی، شخصی و گروهی شان را کنار بگذارند و در محور منافع بزرگ ملی و ساختن یک سپر تقابلی و تدافعی در برابر طالبان در روند گفتوگو آماده شوند و در کنار هم قرار بگیرند. آنان باید از یک بلندگوی واحد در برابر طالبان سدا بکشند و از جمهوریت و ارزشهای جمعی و واقعی دفاع کنند نه جمهوریت شعاری و ابزاری غنوی. آقای غنی نباید توهم و اشتباه دکتر نجیبالله را تکرار کند؛ بازی پیچیده و خطرناکی در پیش رو است و خودخواهیها و تصمیم انحصاری و متکبرانه و متوهمانه را بر نمیتابد.

آمریکاییها با امضای این موافقتنامهی ننگین با طالبان به آنان مشروعیت سیاسی دادند و جسارت و تکبر طالبان نیز از همینجا ناشی میشود که خود را پیروز میدان بدانند و فرمان بخشایش صادر کنند. این فرمان ملاهیبتالله به معنای این است که در این سوی منازعه با آنان همه گنهکاران اند و جنگ و دفاع شان ناحق بوده است. بنابر این حالا لطف بخشایش طالبان شامل حال شان میشود.
تکبر طالبان و ملاهیبتالله از حمایت مطئن سیاسی_نظامی و لوژیستیکی پاکستان، عربها و مشروعیت سیاسیی است که آمریکا پس امضای موافقتنامه به آنان داده است؛ اما پرسش اینجاست که باد غرور غنی و صالح از کجاست.