درد دل روز

از ما بهترانی، که چانتههای پرتر از ما دارند، اما نمیگویند و نمینویسند، چه به درد جامعه و مردم نیازمند و تشنهی خود میخورند. کتابداران و کتابخوانان عقیم و روشنفکران خموش، که به گفتهی سعدی خود را از دانش و اطلاعات بار کرده اند، رسالت انسانی و اجتماعی شان در وضعیت کنونی چیست؟

ما در اینجا (فیسبوک) دانشآموز و آموزگار یکدیگریم و آنانی، که در اینجا جسارت نوشتن و گفتن ندارند، پرروشن و آشکار است که در مجموعههای دیگر و دبستانها و صنفهای شان نیز حرف و سخنی به گفتن ندارند و در آنجاها نیز نقطه سر خط درس میدهند که مبادا رییس، آمر و مدیر شان خبر و خفه نشوند و مورد مآخذه قرار نگیرند و سرانجام از غنیمت معاش دور نشوند و آبروی وظیفوی شان خدای نخواسته نریزد.

در هنگامی که ما رنج نوشتن میکشیم و کلکهای مان را درد میگیرد، آنها کتاب میخوانند و قهوه مینوشند تا مفاهیم را با خود روزی به گور ببرند. شماری از این چانتهداران کتابخوان و قلمزنان زبردست کار بدتر از خموشی و محافظهکاری میکنند و برای سفیهان زبردست و مافیای سود و سرمایه به نام رهبر قلم میزنند و خون مقدس قلم را به پشیزی در پای خوکان میریزند. کسانی هم از این قماش و از این جمع سخنگویان قاهر و ماهر اند و گاه سخنگوی چپ میشوند گاه سخنگوی راست و برای رسیدن به کرسی و کروزین گاه در گرو این اند گاه در چنبر آن. شیوای شرقها، شهید شمالها و مرتضویها از همین قماش اند.