خطر فاشیزم و افراطیت

فاشیزم و افراطیت، دو تهدید بزرگ، بالقوه و بالفعلی اند که سرطانیگونه به موازات هم در کشور ما در حال رشد اند. فاشیزم جز قوم خود، قومی را نمیشناسد و آدم نمیشمارد و افراطیت جز باور و مذهب فکری و ارثی خود، باور و اندیشهیی را نمیپذیرد. فاشیزم هم کار فراقانونی انجام میدهد و افراطیت دینی هم. فاشیزم در پی قبیلهسالاری و باباییست و افراطیت در پی دگماندیشی و دایرکردن دادگاه صحرایی. فاشیزم وحدت ملی را برهم میزند و افراطیت با جزماندیشی به خردگرایی، دیگراندیشی و اعتدال فکری آسیبهای جدی میرساند. افراطیت همراه با خرافه و انجماد فکری است و فاشیزم در صدد امتیاز، انحصار و برتری جویی. هردو، هم فاشیزم هم افراطیت، یک نقطهی پیوند و اشتراک دارند و آن برتریجویی و تسلط است. فاشیزم برتری قومی میخواهد حتا اگر منجر به حذف و نابودی دیگران شود و افراطیت برتری و استیلای فکری. هردو خطرناک اند، چون هردو دشمن خرد و مدنیت اند.

همگرایی و دیگرپذیری دریادلی و چشم بصیرت میخواهد که با دریغ هردو ندارند. افراطیت از بیرون و کشورهای اسلامی همسایه و خلیج در بدنهی اجتماعی این سرزمین تزریق میشود تا بیشهی اندیشهی ما را مسموم و متعفن کند و فاشیزم از درون نظام میخواهد مهار مدیریت را همواره در دست داشته باشد و به نابرابری، نقض قانون و استبداد ادامه بدهد. بستر مناسب برای جولان اسپ تازی هردو نیز فراهم است و آن بستر، ناآگاهی، نادانی و نبودن جریانهای سیال خردگرایی و دگراندیشی در کشور است.

افراطیت در پی تعمیم و تحکیم باورها و اصول فکری خود خود است و سخت از آزادی، تمدن، شیوههای نو زندهگی اجتماعی و افکار و پندار نو در هراس است. افراطیت و فاشیزم، هردو از آگاهی و دانایی بیش از هر پدیدهی دیگر میترسند.

دولت و حکومت در کل و وزارتهای معارف و ارشاد و اوقاف بهگونهی ویژه باید جلو این خودسریها و بیباکیهای این جماعت را بگیرند و برنامهها، نصاب آموزشی و موعظههای آنان را تفتیش، ارزیابی و مدیریت کنند. در غیر آن مثلث «ق.د. ر» عاملان شان را بیشمار از هرزاویهی این کاشانهی بیدرودروازه برای تخدیر اذهان ما خواهند فرستاد.