دستور و درستنویسی۷۳

«محییالدین» از ریشه، واژهٔ عربیست و پارسی درجه دو. این واژه از ریشهٔ واژهٔ عربی «حی» گرفتهشده است و به معنای «احیاگر دین» میباشد. همچنان این واژه با واژههای «احیا»، «حیه» و «یحیا» همخانواده است.
در مکتبها واژهٔ «حیه» را، نیز اکثریت آموزگاران مضمون زیستشناسی (بیولوژی)، که گونهٔ درست خوانش آن با زبر «ح» و شدت «ی» است، به گونهٔ نادرست با کسر «ح» و زبر «ی» غیر مشدد میخوانند.

بخشبندی دستوری این واژه (محییالدین) با خوانش و املای درست آن چنین است:
مح/ید/دین (سه بخش)، با ضم میم و کسر یا در بخشهای نخستین و دوم. نه به گونهٔ اشتباهش که چنین میخوانند:
م/حی/ید/دین (چهار بخش)، با ضم «م» و «ی» در بخشهای نخست و سوم.