غزل عاشقانه و اجتماعی

حماسهٔ سخن

لبریزم از سرود و سخن، جار میزنم
با مشت بر دهان سگِ هار میزنم

هر کی که نیست جوهر انسانیت در او
هر کی که کرد ارزشم انکار، میزنم

حتا به پای ارزش و آزادهزیستن
خود را به دار و دسته و آوار میزنم

با کاوهٔ سخن بکنم محشر بزرگ
با کیمیای خامه سیهکار میزنم

با سیلیِ سرود، به اٍعحاز واژهها
بر روی هر چه جاهل و مکار میزنم

شهنامهٔ سرودم و حماسهٔ سخن
کاخی بلندِ شعر به اقمار میزنم

غزنی عشق هستم و برچی عاطفه
با خون خویشتن رهِ احرار میزنم

تا بشکند خرافهٔ پندار نام و ننگ
سنگِ خرد به آیینهٔ عار میزنم

فرزانهگیست دین من، آیینهگی مرام
تا عقل و عشق را به سخنسار میزنم

بی وصل یار هم به خدا میشود که زیست
طبل فراق بر دل افگار میزنم

پیمان اگر شکست، شکایت نمیکنم
پیمانه را به یاد او بسیار میزنم