در پیوند به نوروز

از 1 و نوروزباوری پاسداری کنیم.

آیینی که آیین مرا بزداید، آیین من نیست و روایتی که رایت و روایت مرا انکار کند، روایت من نیست.

تاریخ و فرهنگ ما خط سرخ ماست و رنگینکمان بودن ما. هیچ روایت روشنی در اسلام نیامده است که دلالت بر تحریم و ممنوعیت نوروز داشته باشد. آن حدیثی را که به آن استناد میکنند و دال بر ممنوعیت و تحریم نوروز و جشنهای دیگر آریایی و بومی ما میدانند، استنباطی درست نیست. در آن حدیث نامی از نوروز و جشنهای پارسیان برده نشده است و مفاد آن حدیث این است که مسلمانان دو عید دارند که عبارت از عید روزه(عید سعید فطر) و عید گوسپندکشان (عید قربان) است. گذشته از این راوی آن حدیث یک مرد ۹۰ ساله بوده و ممکن است در اثر خلل دماغ و سالخوردهگی و زهیری هذیانی گفته باشد.

نوروز، روز نو است و روز احیای طبیعت. نوروز، روز رویش گل و گیاه است و هنگامهی آغاز سال نو خورشیدی. نوروز هیچ تضادی با دین و دیانت ندارد و یک جشن خودبودهگی و فرهنگی است. این جشن بومی بانی دارد و از ژرفنای تاریخ و فرهنگ این بوم و بر میآید. بنابر این شبپرستان روزستیز و روشناییدشمن نباید در برابر این جشن نیاکانی و و پرنیانی ما بایستند. در جشن ما خون نمیریزد، ارلنون میریزد و همه جا را شکمبه و روده نمیگیرد. در جشن ما گل میدرخشد؛ گیاه و طراوت سر میزند. جشن ما زیبندهگی و بویندهگی دارد، نه گندهگی و تعفن. در جشن ما درخت کرختی را میشکند و پیام پویایی و بالندهگی دارد. جشن ما جشن شکمچرانی نیست، جشن چشمچرانی و رخشندهگی است. جشن ما جشن محبت و موهبت است، نه سریال خشونت و عفریتیت. شما و خشم و پشم تان و ما و حشم و چشم مان.

نوروز زنده و پاینده باد!

مرگ بر تاریاندیشان و خرافهباوران!

√۱۴۰۲/۱/۱

+ نوشته شده در سه شنبه بیست و نهم فروردین ۱۴۰۲ ساعت ۱۰:۹ ب.ظ توسط باوربامیک  |