پیکرها و تابوتهای غریب و بینام و نشان؛
پیکرهای فرزندان کشور بیسر و سامان
پیکرهای نامرادترین آدمهای این جهان
پیکرهایی که از جهل و جور و تنگدستی فرار کردند و سرانجام در اقیانوس بیپناهی و غربت غرق شدند و اینک گمنام در این تابوتها خوابیده اند.
به تکرار میکشید
تابوت خود به دوش المبار میکشید
مردی که بود مُضطر و ناچار میکشید
با کولهبار غصه و اندوه ناتمام
بر دوش خسته دولت اِدبار میکشید
دیدم، فقط مشاهدهکردم نخست و لیک
دیدم دقیق، نعش مرا زار میکشید
آن مردک شکسته و غمبار و معترض
تا بود بینهایت اَدوار میکشید
آن مردک شکسته و غمبار و معترض
تا فقر بود در وسطِ کار میکشید
اندوه را به هیأت و سیمای گونهگون
در امتداد قرن به تکرار میکشید
۱۳۹۵/۵/۵
√چ.ش
برچسب:
نویسنده: سینا طاهری