غزل غربت و غروب تازه

                    هوای تازه,

هرچه میآری سرم با تو توافق میکنم
خویشتن را بیشتر از پیش عاشق میکنم

دست میشویم ز خود، در آرزوی اینکه باز
جفت میگردم به پهلوی تو و جُق میکنم

سفرهٔ پهن تنات را لَخت میسازم وَ بعد
میخورم ماغوت جانات را دو قاشق میکنم

تا که تو خوش باشی و لبخند شادی میزنی
تختهبند شوق تو گشته تطابق میکنم

تَفس کردم در تپشگاه دلآزار فراق
ای هوای تازهام، برگرد تا بُق میکنم!

          «ب.ب» حمل ۱۳۹۶
√

+ نوشته شده در شنبه بیست و هفتم فروردین ۱۴۰۱ ساعت ۱۰:۵۱ ق.ظ توسط باوربامیک  |