پرنیان

انجماد تلخ ناگهان پدرود گفتی و نیستانی شدیدر به روی دوستان بستی و پنهانی شدی کولهبار درد بر دوشت کشیدی بارهاکشتهٔ افکار ناب و خوب انسانی شدی تا که بودی گلنکردی هیچدر دلهای سنگبعد رفتن در شگفتی و چراغانی شدی مکتب عشقت به وقت بودن تو بسته بودبا غروبت بازگردید و دبستانی شدی تا پریشان بودی کی درکت نمودیم و کنوننیستی افسانهٔ درک و پریشانی شدی برگهای تک درخت عمر تو پربار بودبرکهها را پر غزل کردی و بارانی شدی کم نمودی گرچه خود را از شمار ماندهگانبازگشتی، با غزلهایت فراوانی شدی ای بهار شعر بلخ و سرزمین آریان!انجماد تلخ کردی و زمستانی شدیبود حق تو که باشی سالهای بیشترآه،...

ادامه مطلب